Η συγκεκριμένη διώροφη κατοικία με σοφίτα σχεδιάστηκε για τη συμβίωση δύο οικογενειών, με έμφαση στη λειτουργική αυτονομία και την ένταξη στην ιδιαίτερη μορφολογία του επιμήκους οικοπέδου.
Η σύνθεση αρθρώνεται γραμμικά, με διαδοχικούς ορθογώνιους όγκους που αναπτύσσονται καθ’ ύψος και κατά μήκος και εντάσσονται δυναμικά στο φυσικό ανάγλυφο.
Καθοριστικός είναι ο ρόλος του κεντρικού πυρήνα, όπου χωροθετούνται το αίθριο, το κλιμακοστάσιο και ο ανελκυστήρας, αποτελώντας τον συνδετικό άξονα μεταξύ των ζωνών κατοίκησης. Οι κύριοι χώροι οργανώνονται εκατέρωθεν, διαμορφώνοντας ζώνες διημέρευσης και υπνοδωματίων με σαφή λειτουργική διάκριση.
Στο ισόγειο, η πρώτη κατοικία αναπτύσσεται με ενιαίο καθιστικό, κουζίνα και τραπεζαρία προς τον πίσω εξωτερικό χώρο. Στην πλευρά της κεντρικής εισόδου εντοπίζονται τα υπνοδωμάτια και το λουτρό, σε άμεση σχέση με τον κήπο και την πισίνα. Παράλληλα, προβλέπονται χώροι στάθμευσης και αποθήκευσης. Ο όροφος φιλοξενεί τη δεύτερη κατοικία με παρόμοια τυπολογία, εξασφαλίζοντας ιδιωτικότητα και αυτονομία. Η σοφίτα αποτελείται από χώρο γραφείου, λουτρού και αποθήκης και υπνοδωματίου, ενώ προσφέρει πρόσβαση και στο δώμα.
Ο υπαίθριος χώρος έχει σχεδιαστεί ως προέκταση της κατοίκησης, ενσωματώνοντας λειτουργίες αναψυχής, καθιστικού και εξωτερικής κουζίνας. Η στοά που δημιουργείται στο χώρο του αιθρίου στο ισόγειο, μέσα από την οποία γίνεται η πρόσβαση στο κτήριο λειτουργεί ως μεταβατικός χώρος του έσω και του έξω. Η αρχιτεκτονική πρόταση εκφράζει την ισορροπία μεταξύ λειτουργικότητας, καθαρής γεωμετρίας και σύνδεσης με το τοπίο, διαμορφώνοντας ένα συνεκτικό, σύγχρονο οικιστικό περιβάλλον.
